Wifi 6, 6E of 7: wat is nu echt het verschil?

Dit is de vraag die we het vaakst moeten uitleggen, meestal omdat iemand een aanbieding heeft gezien of een artikel heeft gelezen met indrukwekkende getallen erin. Die getallen kloppen vaak wel, alleen zijn het Amerikaanse getallen.

Hieronder eerst de banden, dan de generaties, en dan wat je er in een Nederlands bedrijfspand daadwerkelijk van merkt.

Begin bij de banden, niet bij de generaties

Wifi gebruikt drie frequentiebanden, en het verschil daartussen is groter dan het verschil tussen de generaties. Hoe hoger de frequentie, hoe meer bandbreedte beschikbaar is, en hoe slechter het signaal door muren en vloeren komt. Dat is natuurkunde, niet iets wat een fabrikant kan oplossen.

Over 2,4 GHz nog iets belangrijks: die band is overvol. Hij wordt gedeeld met bluetooth, magnetrons, draadloze koptelefoons en de wifi van al je buren, en er passen maar drie kanalen in die elkaar niet overlappen. In een bedrijvenpand of winkelstraat is dat vaak de reden dat wifi traag aanvoelt, en geen nieuwere standaard lost dat op.

Daar staat tegenover dat je hem niet kunt missen. Veel apparatuur in gebouwen, van sensoren tot toegangspanelen tot koffieautomaten, werkt uitsluitend op 2,4 GHz.

De generaties op een rij

Wifi 6 wordt verkocht op snelheid, maar de echte winst zit ergens anders. Waar oudere generaties apparaten om de beurt bedienen, kan Wifi 6 een kanaal opdelen en meerdere apparaten tegelijk bedienen. In een vergaderruimte met twintig laptops merk je dat; thuis met vier apparaten nauwelijks. Daarnaast zorgt een functie die apparaten laat afspreken wanneer ze wakker worden voor merkbaar langere accuduur bij sensoren en telefoons.

Wifi 6E is geen nieuwe standaard maar dezelfde Wifi 6, met toegang tot de 6 GHz-band erbij. Het voordeel is dat die band nieuw is en dus leeg: geen buren, geen oude apparatuur, geen magnetrons. Op een bedrijventerrein waar dertig netwerken door elkaar heen zitten, is dat het enige wat echt helpt.

Wifi 7 voegt drie dingen toe. Kanalen tot 320 MHz breed, dus dubbel zo breed als daarvoor. Een dichtere manier van coderen, wat bij een goed signaal wat extra snelheid oplevert. En de belangrijkste: een apparaat kan meerdere banden tegelijk gebruiken in plaats van er één te kiezen. Dat maakt de verbinding vooral stabieler, want valt de ene band even weg, dan loopt het verkeer door over de andere.

En dan de Europese werkelijkheid

Hier gaat het mis in vrijwel elke vergelijking die je online vindt, want die zijn geschreven vanuit Amerikaanse cijfers.

In de Verenigde Staten is voor wifi 1200 MHz aan ruimte vrijgegeven in de 6 GHz-band. In Europa is dat 480 MHz, van 5945 tot 6425 MHz. Minder dan de helft.

Dat heeft twee gevolgen die direct merkbaar zijn:

• Kanalen van 320 MHz zijn hier nauwelijks bruikbaar. In 480 MHz past er precies één. Heb je meerdere accesspoints in een pand, dan moeten die verschillende kanalen gebruiken om elkaar niet te storen, en dat lukt niet met één kanaal. In de praktijk val je dus terug op 160 MHz, waarvan er drie passen. Daarmee vervalt de grootste snelheidsbelofte van Wifi 7.
• Het zendvermogen is beperkt. Voor apparatuur binnenshuis geldt maximaal 200 mW. Samen met het feit dat een hogere frequentie sowieso slechter door materiaal komt, betekent dat een merkbaar kleiner bereik dan je van 5 GHz gewend bent.

Kortom: 6 GHz is uitstekend in de ruimte waar het accesspoint hangt, en vrijwel waardeloos een betonnen wand verderop.

Wat je er in een bedrijfspand van merkt

Drie dingen komen steeds terug.

Je hebt meer accesspoints nodig, niet minder. Wie 6 GHz wil benutten, moet accepteren dat de dekking per accesspoint kleiner is. In een kantoor met gipswanden valt dat mee; in een pand met betonnen wanden, brandwerende deuren of stellingen vol metaal loop je er hard tegenaan. Een magazijn is daarvan het duidelijkste voorbeeld.

Je apparatuur kan het vaak nog niet. Een accesspoint dat 6 GHz uitzendt heeft alleen zin als de apparaten het ondersteunen. Laptops en telefoons van een paar jaar oud kunnen er niet op, en veel randapparatuur zal er nooit op kunnen. In een gemiddeld pand draait daardoor een flink deel van het verkeer gewoon nog over 5 GHz, ongeacht wat er aan het plafond hangt.

De zwakste schakel bepaalt wat je merkt. Een sneller accesspoint achter een internetverbinding van 100 Mbit, of achter een switch die maar 1 Gbit doet, levert niets op. Datzelfde geldt voor bekabeling die de nieuwe snelheden niet aankan. Bij een upgrade is het accesspoint zelden het onderdeel dat de doorslag geeft.

Dus: moet je upgraden?

Een paar richtlijnen die we in de praktijk aanhouden.

• Heb je nog apparatuur van voor Wifi 6: dan is vervangen zinvol, ongeacht welke generatie je kiest. Het verschil met Wifi 5 en ouder is echt merkbaar zodra er meerdere mensen tegelijk werken.
• Heb je Wifi 6 en klaagt niemand: laat het zitten. De stap naar 6E of 7 levert bij een normaal kantoor weinig zichtbaars op.
• Heb je last van drukte, veel netwerken om je heen of veel apparaten in één ruimte: dan is 6E of 7 wel interessant, want een lege band is precies wat je nodig hebt.
• Ga je toch bouwen of verbouwen: kies dan het nieuwste. Het prijsverschil is klein en je apparatuur hangt er acht jaar.
• Is de wifi traag en weet je niet waarom: begin met meten, niet met kopen. Meestal ligt het aan te weinig accesspoints, verkeerde plaatsing of een verzadigde 2,4 GHz-band, en daar helpt een nieuwe standaard niet tegen.

Dat laatste is het advies dat we het vaakst geven, en meestal het goedkoopste. Twee accesspoints op de juiste plek doen meer dan één duur exemplaar op de verkeerde.

Veelgestelde vragen

Ga je je netwerk toch aanpakken, deel het dan meteen goed in. Waarom dat uitmaakt staat in We hebben een apart gastennetwerk, dus dat is toch gescheiden?. Wat een netwerk kost, staat met richtprijzen op Wat kost het.